Foto: Coen Bouman
EVI DE JEAN/MELODIE VAN EEN REIZIGER/VOORSTELLING/2011-2012
Gezien op woensdag 16 november 2011 in Stadsschouwburg Utrecht.
Kan een treinreis terug naar je moederland een heenreis zijn? Maakt het verschil of je de reis maakt met je neus richting de plaats van bestemming of dat je achteruit rijdt? Kun je wel terugreizen naar je verleden, als de tijd voortdurend voortraast? Wanneer ben je meisje af? Als je je moeder verliest? Of als je moeder wordt? Het zijn intrigerende vragen die theatermaakster en zangeres Evi de Jean stelt in haar programma ‘Melodie van een reiziger’.
De in Amsterdam wonende Vlaamse toont zich ook in haar derde voorstelling iemand die met veel plezier op het podium staat, zingt uit passie en verhalen vertelt omdat ze ze graag wil delen. Het is haar warme persoonlijkheid, waarmee ze het publiek weet mee te nemen op een treinreis van Amsterdam naar Antwerpen. Net zo goed als dat het het vernuft is, waarmee de voorstelling met geschakelde verhalen en liedjes is samengesteld.
Kort uitgelegd tonen drie videoprojecties hetgeen dat je ziet, wanneer je door de ruiten van een treinwagon naar buiten kijkt: langzaam verglijdende landschappen en voorbijrazende stations. Als publiek waan je je daardoor bij Evi en haar muzikanten in de coupé en kun je niet anders dan meereizen. De voorstelling is in lengte gelijk aan de duur van het af te leggen traject.
De verteltrant van Evi is indringender geworden in vergelijking met haar eerdere werk. Pijnlijke persoonlijke verhalen over het verlies van haar moeder bijvoorbeeld, vertelt ze zonder opsmuk. Het was nou eenmaal geen nacht vol poëtische elementen als een volle maan. Ze wisselt de zwaardere verhalen af met vertellingen vol vreugde en laat daarin haar cowboylaarzen symbool staan voor het vrijgevochten en volle leven.
Ook muzikaal heeft Evi een ontwikkeling doorgemaakt. Bracht zij eerder liedjes die als chansons aandeden, nu klinkt het allemaal wat steviger en meer groovy. Folk- en popinvloeden zijn hoorbaar en de cadans van de muziek laat zich moeiteloos vermengen met de cadans van de rijdende trein en de cadans van het leven zoals Evi het beleeft en deelt.
Eigenlijk is het jammer dat het publiek met Evi de trein in Antwerpen moet verlaten. Zolang Evi zingt en vertelt zou een reisje naar Parijs of zelfs Rome helemaal geen straf zijn.
