Zing, vecht… & bewonder: Gerard Alderliefste

Ramses Shaffy heeft een schat aan mooie, inhoudsvolle liedjes achtergelaten. Zijn hit ‘Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder’ kun je beschouwen als een oproep het leven ten volste te benutten. Wie nadenkt over deze woorden en zich erover uitspreekt, laat veel van zichzelf zien. Gerard Alderliefste (1964), frontman van de band Alderliefste, waagt zich eraan.

ZING, VECHT, HUIL, BID, LACH, WERK & BEWONDER

Met Gerard Alderliefste
Door Daan Bartels

Foto: Archief Alderliefste

Zingen
“Ben ik nou een gitarist of toch een zanger? Het is voor mij altijd een dilemma geweest. Vroeger bij mijn ouders achterin de auto zong ik vaak urenlang. Met zo’n hoge stem, de baard nog niet in mijn keel. Je zou dus kunnen zeggen dat de zanger er van nature inzit. Voor de buitenwereld was ik eerder een gitarist en ben ik pas veel later gaan zingen. Na vijftien jaar zangtraining durf ik me nu ook wel zanger te noemen. Bij Alderliefste ben ik beiden: zanger én gitarist. Luc is onze drummer en Robert speelt bas.”

Vechten
“Naast muzikant ben ik ook nog arts in de verslavingszorg. Je zou verslaafd zijn kunnen omschrijven als een ziekte van het willen. De motivatie om iets te doen, wordt daarbij totaal overschaduwd door de hunkering naar bijvoorbeeld drugsgebruik. Mijn eigen gevecht heeft meer met ambitie te maken. Hoe kunnen de band en ik onszelf verder ontwikkelen? Enerzijds is er nog altijd de motivatie van binnenuit om drie keer per week op te treden en minstens een dag in de week met elkaar te repeteren. We voelen de noodzaak ook om te blijven verfrissen, om nieuwe bestaande nummers op ons repertoire te nemen en om zelf nieuwe nummers te schrijven. Anderzijds is het natuurlijk gewoon ons werk. Als we zouden stoppen zijn we het plezier, maar ook onze boterham kwijt.”

Huilen
“Tranen komen snel los bij mij. Dat merk ik op de gekste momenten: bijvoorbeeld tijdens het horen van het volkslied na een overwinning van een sporter. Tranen van geluk worden bij mij meestal opgeroepen door mijn kinderen. We maakten kort geleden een ritje met mijn oude Citroën DS en de jongens zaten een beetje te grappen op de achterbank. Tijdens dat burgerlijke uitje voelde ik ze opeens… Tranen van verdriet zijn er ook. Laatst nog om wat je noemt ‘oud zeer’. Iets triggerde mij te denken aan de scheiding van mijn ouders, zo’n dertig jaar geleden alweer. Het lijkt wel alsof verdriet in je lichaam huist in de vorm van gestold kaarsvet; soms wordt het even verwarmd en daardoor vloeibaar. En dan komen ze hoor, die tranen!”

Bidden
“Bidden is praten met God om hoop en kracht te vinden. Mocht hij niet bestaan, dan praat je eigenlijk met jezelf. Ook goed. Tot mijn zestiende ging ik naar de Nederlands Hervormde Kerk, daarna was het over. Met Kerstmis ga ik vaak nog wel. Dan bid ik even mee voor de ander die het slechter heeft dan ik. Vroeger bad ik nog wel eens als ik nerveus was voor een belangrijke basketbalwedstrijd. Nu doe ik het heel soms als ik in grote hectiek rondom werk, reizen en optreden even alleen ben. Ik zie het als een moment van bezinning, even een adempauze.”

Lachen
“Met de band en met onze roadies en geluidstechnicus hebben we zo onze eigen humor. Die kan nogal plat zijn. Ik vrees dat we daar nooit meer vanaf komen. Toen Robert bij de band kwam, moest hij er wel even aan wennen, maar nu doet hij even hard mee. Maar er is ook nog zoiets als lol maken op het podium. Je kunt grapjes maken met je instrument, door bijvoorbeeld net even een afwijkend akkoord te pakken. En ik heb de mogelijkheid het in tekst te doen. Soms staan we op een bedrijfsborrel, waar we niet meer dan ‘muzak’ zijn. De aanwezigen praten erop los, terwijl wij staan te spelen. Dan zing ik gerust een keer iets vunzigs in plaats van de oorspronkelijke tekst. Hebben wij ook nog lol zo’n avond.”

Werken
“Vrienden wijzen mij er zo nu en dan op dat ik vrij zorgeloos in het leven sta. Ik denk dat ze daar gelijk in hebben, al ben ik wel een harde werker. Genieten van niks doen gaat mij slecht af. Met een creatief beroep ben je ook eigenlijk nooit klaar, dat scheelt. Het is inspirerend om nieuwe dingen te maken en enig calvinisme is mij zeker niet vreemd. Gij zult werken en met mate genieten!”

Foto: Jaap Reedijk

Bewonderen
“Natuurlijk denk ik nog vaak terug aan de optredens met Ramses Shaffy. En over hoe hij naast mij in de auto zat. Heerlijke momenten waren dat. Ik mis hem soms, maar netto blijft er vooral een glimlach over. Met zijn uitspraken en filosofieën was Shaffy een leraar. Zo zei hij eens over het zingen van een tekst: ‘Je moet het even menen’. Op het podium verdeel ik vaak mijn aandacht over gitaar spelen, het publiek amuseren en bijvoorbeeld het volume van het geluid. Maar als zanger moet ik dat eigenlijk allemaal aan de kant zetten voor de woorden die ik zing. Als ik een aantal zinnen heel goed pak tijdens een optreden, ben ik ontzettend blij. Dan heb ik een topavond als zanger. Maar Shaffy had die scherpte altijd. Ongelooflijk gewoon!”

Gerard Alderliefste en zijn band Alderliefste maken in het najaar van 2012 een tournee langs de theaters. Ook presenteren zij in die periode hun derde album, met daarop ditmaal opvallend veel Nederlandstalige nummers. Een van de liedjes wordt een ode aan Ramses Shaffy en is gebaseerd op een uitspraak van de meester: ‘Deze dag komt nooit meer terug’.