Maak kennis met Jelle Amersfoort

Jonge zangers en zangeressen die zich in programma’s als Idols, X-factor en The Voice een beetje leuk in de kijker weten te spelen, vergaren in een mum van tijd roem en drommen fans. In hun schaduw trekken evenzoveel getalenteerde vakgenoten langs kroegen, buurthuizen en de kleinere theaters. Het Lied zet de spot op vier ambachtelijke theater- en liedjesmakers en belicht hun zoektocht naar een eigen publiek en het grote geluk.

’s zomers op festivals, ’s winters de theaters langs
JELLE AMERSFOORT WIL MET EIGEN LIEDJES DE NITS ACHTERNA
Door Daan Bartels

Jelle Amersfoort (1980) kun je overal tegenkomen. De kans is echter groter dat je hem mist. Van alles doet hij een beetje. Als je denkt hem te vinden als zanger in de kroeg, heeft hij zich net verplaatst naar het theater. Ga je op zoek naar zijn tweede cd, blijkt dat de getalenteerde muzikant deze nog niet heeft gemaakt: te druk geweest met televisie en het inspreken van tekenfilms. Toch weet deze rappe prater met sprekende ogen al jaren precies wat hij wil.

Foto: Bart Oudendijk

Jelle: “Het was eigenlijk al heel snel duidelijk. Ik was zes en wilde drummer worden. Of clown, dat had ook nog gekund. Maar drummen en muziek maken waren wel liefde nummer één. Als jochie van negen zat ik al in de schouwburg van Nijmegen te kijken en te luisteren naar de Nits. Die band loopt vanaf dat moment als een aorta door mijn leven. Later kwamen daar De Dijk, The Scene en de Tröckener Kecks bij, als de drie-eenheid nederpop. Terwijl de meiden en jongens uit mijn klas druk waren met sporten en feestjes, fietste ik naar de bieb om daar de cd’s van Stef Bos en Bram Vermeulen te lenen. Met het lied De wedstrijd van Bram is het toen echt begonnen. Toen dacht ik: dat gaan wij ook eens proberen!”

Een beetje pielen
“Met vriendjes uit de brugklas heb ik een schoolband opgericht. Ik regelde daar de optredens voor. Een paar jaar later maakte ik muziek met jongens uit mijn dorp. Op de melodie van Leven na de dood schreven wij een eigen tekst over onze vriendenclub. Daarna volgden meer eigen liedjes. Toen één van de jongens voor een maand op vakantie ging, liet hij zijn keyboard bij mij staan. Ik zat daar wat op te pielen en ontdekte zo langzaam hoe dat ding werkte. Op dezelfde manier leerde ik gitaar spelen. Met een paar akkoorden lukte het al een liedje van de Nits te spelen. Mijn eerste zelfgeschreven liedjes nam ik op met twee minidiscrecorders. Ik brandde ze zelf op cd en noemde het plaatje Kamer aan zee, maar die opnames waren natuurlijk niet om aan te horen. Eén en al ruis.”

Uitverkochte schouwburg
“Die opnames kunnen beter, dacht ik toen, en dat wilde ik graag live doen. Van alle bandjes waarin ik gedrumd had, belde ik de beste muzikanten op én ik nam contact op met de schouwburg van Dieren. Ik wilde weten hoeveel het kostte om de zaal een avondje te huren. 1050 gulden, was dat toen. Het geld leende ik van mijn opa en oma en een half jaar lang hebben we elke zondagmiddag gerepeteerd. De kaartjes voor de voorstelling verkocht ik zelf en niet onsuccesvol. De zaal had 350 stoelen, maar wij hadden mooi 400 man binnen. Alle liedjes hebben we die avond live opgenomen en na afloop werden we gevraagd op te treden op het IJsselfestival. Zo waren we ineens het voorprogramma van Volumia en was ik plotseling meer zanger, dan drummer.”

Kleinkunst
“In 2002 werd ik winnaar van Volgspot Open Podium van de NCRV. Dat speelde zich allemaal af in het Koningstheater in Den Bosch, waar ik een paar jaar later ging studeren aan de Koningstheateracademie. Hoewel ik die studie nooit heb afgemaakt, heb ik er wel uitgehaald waarvoor ik was gekomen. Ik wilde beter leren schrijven, met rijm en binnenrijm en zo, beter leren componeren en mijn tekstinterpretatie verbeteren. Van pop kwam ik zo wat meer in de kleinkunsthoek terecht. Ik stopte er uiteindelijk mee, omdat zich allemaal mooie kansen voordeden. Ik dacht als ik daar nu niet op inga, komt het er misschien nooit meer van.”

Goedemorgen
“Ik had een liedje gemaakt, dat Goedemorgen heet. Via kroegen in Den Bosch en studentenverenigingen verspreidde het lied zich over de hele provincie. Daar deed ik zelf natuurlijk ook van alles aan. Ik brandde het 200 keer op cd en heb het overal uitgedeeld. Stond ik opeens boven op de bar in de kroeg muziek te maken en iedereen zong mee! In dezelfde periode werd ik gevraagd of ik op het televisiekanaal Jetix een kinderprogramma wilde presenteren. Daar twijfelde ik wel even aan. Ik had er gewoon niet zoveel zin in om mezelf later als de presentator van de Bamboeclub terug te zien op dekbedhoezen en broodtrommels. Gelukkig is dat ook nooit gebeurd. Ook als je elke dag een televisieprogramma presenteert, word je nog niet herkend op straat.”

Nieuwe liedjes
“Door druk te zijn met televisie is mijn droom de laatste jaren een beetje verwaterd. Je zou ook kunnen zeggen dat ik lui ben. Op mijn eerste album Astronaut staan de liedjes die ik in de tien jaar daarvoor gemaakt heb, maar daarna heb ik jarenlang geen lied geschreven. Zelfs geen melodielijn verzonnen, nog geen mooie regels op een bierviltje. Helemaal niks. Pas het laatste half jaar ben ik weer begonnen. Samen met mijn vaste gitarist Jurgen Burdorf heb ik zo’n 35 liedjes geschreven. Het idee is om daarmee twee mini-albums te maken: eentje met popmuziek, het andere met theaterliedjes. Dat laatste komt ook door mijn optredens met Andersmans Veren Live. Daardoor heb ik het zingen en spelen in het theater een beetje herontdekt. Mijn droom is eigenlijk in al die jaren hetzelfde gebleven: ’s zomers rocken op festivals, ’s winters met luisterliedjes het theater in. Een keer een enorm dikke hit scoren om dat mogelijk te maken, zou mooi meegenomen zijn.”

Meer over Jelle lees je op zijn website: www.jelleamersfoort.nl.