Explosief avondje Bloemen

Karin Bloemen, Absobloodylutely Bloemiliciously Fanf*ckintastic, Voorstelling, 2011-2012
Gezien op dinsdag 21 februari 2012 in Stadsschouwburg Velsen, IJmuiden

Foto: Nick van Ormondt

De titel van de theatervoorstelling van Karin Bloemen zegt het eigenlijk al. Absobloodylutely Bloemiliciously Fanf*ckintastic is een veelomvattende, grootse show. Een overwelmende, warme ervaring, die alledaagse beslommeringen en vooral de zo overheersende crisis doet vergeten. Liever feestend te onder dan een avond treurnis, is het motto van Bloemen.

Elke crisis is een kans
Het is een open deur
Laat ze knagen aan je geld
Maar nooit aan je humeur
Een optimist wordt creatief
Zodat ie overleeft
Of desnoods kopje onder gaat
Maar daar wel lol in heeft

(uit Feestend ten onder, tekst: Jurrian van Dongen, muziek: Marnix Busstra)

Bloemen pakt uit met deze show. In een decor vol beeldschermen, met aan haar zijde vier muzikanten, drie achtergrondzangeressen en drie danseressen en gekleed in -haar handelsmerk- theatrale couture van Jan Aarntzen, schakelt ze funky popsongs, Nederlandstalige chansons en eigenwijze en brutale conferences aan elkaar. En waar de diva een adempauze neemt (of zich achter de schermen rot werkt om weer een nieuw kostuum aan te trekken), laat ze haar publiek onbedaarlijk lachen om meesterlijke filmpjes, waarin ze samen met collega Erik van Muiswinkel de meest uiteenlopende stelletjes portretteert. Herkenning alom, en hoe mooi is het te zien dat La Bloemen niet alleen de kunst van het overdrijven beheerst, maar in een aantal sketches ook heel goed acteert.

Karins liefde voor het betere luisterlied komt ook ditmaal aan het licht. Voor de pauze zingt ze de typische Boerstoel-tekst Een zon in het klein (muziek: Marnix Busstra), waarin het schijnsel van de gloeilamp een metafoor is voor haar warme jeugdherinneringen. En na de pauze staan nog twee juwelen van teksten van Jurrian van Dongen op het programma. In het bittere lied Alsof zingt Bloemen vanuit het perspectief van een vrouw, die er bewust voor kiest een gelukkig huwelijk te blijven ‘faken’, terwijl alle passie haar relatie allang verlaten heeft. En dan volgt kort voor het einde van de show de klapper van de avond.

Ik ben verraden
Tot op het bot verraden
Terwijl ik heel m’n leven lang
Nooit vluchtte in verbitterd zijn of laf of bang
Alsnog verraden
Zo onverwacht verraden
Was wat ik hoopte zo naïef
Was al het mooie dom geluk
Was wat me lief was me te lief
En moest het stuk?

(uit Ik ben verraden, Nederlandse tekst: Jurrian van Dongen, muziek: Alice Dona)

Van Dongen vertaalde het bekende Franse lied Je suis malade. Het werd Ik ben verraden. Met dit tot climax komende stuk muziek, voorzien van indringende woorden en zowel technisch goed als inlevend gezongen, blaast Bloemen de schouwburg volledig op. Het is het hoogtepunt van Absobloodylutely Bloemiliciously Fanf*ckintastic, dat staat voor een explosief avondje Bloemen op haar best.