LIESBETH LIST/70 JAAR LIESBETH/THEATERCONCERT/2012
Gezien op zaterdag 14 januari in Koninklijke Schouwburg Den Haag.
Foto: Feriet Tunc
Wie dacht dat Liesbeth List haar hoogtijdagen vierde in de jaren zestig aan de zijde van Ramses Shaffy of in de jaren dat zij door grootheden als Jacques Brel en Mikis Theodorakis op handen werd gedragen, heeft het mis. Ook wie denkt dat haar succesnummers uit de jaren zeventig (‘Kinderen een kwartje’ en ‘Te veel te vaak’), haar met een Edison bekroonde samenwerking met Frank Boeijen (het album ‘List’) of haar triomfen in de rol van Edith Piaf de hoogtepunten waren, zit ernaast. Met haar nieuwe voorstelling ’70 jaar Liesbeth’ presteert de ‘grande dame van het chanson’ het namelijk nog een paar treden hoger te reiken. Tijdens de première in de Koninklijke Schouwburg van Den Haag ging het dak eraf.
Voor de pauze
Als tijdloos stijlicoon stapt Liesbeth List in een gracieus, rood kleurig broekpak het podium op. Haar vijfkoppige band heeft dan het intro van één van haar lijfliederen al ingezet. Met de handen losjes aan de microfoonstandaard laat de diva haar kenmerkende stemgeluid de zaal in rollen. ‘Non, je ne regrette rien’ -Nee, ik heb nergens spijt van- zet muzikaal en inhoudelijk de toon. Hierna volgen meerdere magnifiek vertolkte chansons van Jacques Brel, het ontroerende ‘Zeg me dat het niet zo is’ van Boeijen en minder bekende, maar literair interessante en inhoudelijk diepgaande nummers als ‘Even eeuwig’ en ‘Jaargetijden’. Wat opvalt is de afwisseling tussen ernst, als niet te vermijden gevolg van de mate waarin List zich inleeft in haar liedteksten, en de blijmoedigheid van het meisje van Vlieland dat kwam, zag en overwon. De zangeres staat ontspannen op het podium en zingt trefzeker, waardoor ze schijnbaar moeiteloos extra kleur en glans aan haar chansons weet te geven.
Na de pauze
En dan volgt er nog een tweede helft, waarin List verpletterend oogt in een paarse, vol glitters behangen, tweede creatie van couturier Ronald Kolk. Wie nog niet om was, wordt alsnog ingepakt met klassiekers als ‘Heb het leven lief’ en ‘De verzoening’ en door de vertolking van twee van de Mauthausen-liederen (Theodorakis). Vervolgens wordt de nostalgische snaar geraakt, bij het inzetten van de ‘Pastorale’. Hierbij verschijnt aan de achterzijde van het toneel een goudkleurig doek, dat de sfeer terughaalt van de ooit bij dit nummer geschoten videoclip. Even zo indrukwekkend is de vertolking van de laatste Shaffy en List-hit: ‘Vivre/Laat me’. Wanneer La List daarna dankbaar het applaus in ontvangst neemt, is slechts één evergreen niet gespeeld. Dus zet de band nogmaals in en besluit Liesbeth List met een vlekkeloze uitvoering van Brels ‘Laat me niet alleen’ het optreden, dat de boeken in mag gaan als ‘het concert van haar leven’.
Hulde!
